TUZLA – EPICENTAR NOVEMBARSKIH IZBORA(3): Odlazak najboljih

0

Piše: Edib Hamzić

Neviđeni unutarstranački inžinjering, kombinatoriku i nastavak vladavine neprincipijelne gubitničke koalicije u SDP-u (Nikšić – Imamović – Bećirović) nisu mogli podnijeti ljudi koji su iza sebe imali blistave pobjedničke rezultate na zadnjim opštim izborima – Enver Bijedić u TK-u, Edin Delić u Lukavcu, Husejn Tokić u Gradačcu i mnogi drugi. Jer kako, na primjer, „progutati“ apsurd da je jedan Edin Delić, načelnik koji je za dotadašnjeg samo pola mandata preporodio Lukavac, te zbog toga donio SDP-u preko 10 hiljada glasova u toj maloj opštini i pokrenuo cunami vraćanja povjerenja u tu stranku, dok je „kompenzacioni lider“ Nikšić u cijelom Kantonu Sarajevo dobio duplo manje. Pa to je u žestokom sukobu sa elementarnim etičkim normama i zdravom pameću

Onda se Edin Delić viteški suprostavio Nikšiću na izborima za predsjednika SDP-a u maju 2019., podržan od mnogih u TK-u i šire koji nisu mogli mirno prihvatiti projektovanu propast stranke. Od starta je to djelovalo kao nemoguća misija, jer je Nikšić uza se imao infrastrukturnu mašineriju i rukovodstvo stranke, a na čelo izbornog štaba je stavio svoj tuzlanski taldžijski dvojac – Imamovića i Bećirovića.

TUZLA – EPICENTAR NOVEMBARSKIH IZBORA(1): Kraj najdužeg vladara u BiH

No, uprkos tome, Delić je uspio da osvoji zadivljujućih preko 8 naspram Nikšićevih 12 hiljada glasova članova SDP-a. Pobjedničku prevagu je Nikšiću opet donio Imamović sa specijalno „obrađenim“ i nadziranim tuzlanskim članstvom, isto kao i u slučaju kad je četiri i po godine ranije onemogućio pobjedu svog političkog oca, Selima Bešlagića.

Ništa, dakle, novo od Jasmina Imamovića, a i predugo trajuća iluzija o Denisu Bećiroviću kao moralnoj gromadi bh. socijaldemokratije za sva vremena se rasprsla u paramparčad. Na primjer, kakve veze sa moralom ima fakat da je za Edina Delića glasalo preko dvije trećine članova SDP-a u Tuzlanskom kantonu, a da je jedan od barjaktara protivničke strane bio Denis Bećirović kome je upravo ta TK-ovska baza ranije donijela nekoliko poslaničkih mandata. Ovim činom se Bećirović defitivno svrstao u odbor za dženazu SDP-a.

A oni ljudi koji nisu mogli pristati da ostanu puka „posmatračka misija“ u takvom –  samourušavajućem SDP-u; u izdišućoj stranci koju formalno predvodi vječiti gubitnik Nermin Nikšić, dok stvarno u njoj caruje odavno obezličeni spletkaroš Jasmin Imamović, a pod čije skute se ušuškao i definitivno obezličeni Denis Bećirović; u onom SDP-u čija prethodnica i nakazni izlog su i vječiti „socijaldemokratski“ parlamentarni buržuji, poput Damira Mašića, Saše Magazinovića i sličnih „zaslužnika“ što je SDP u Sarajevu postao šestorazredna strančica, ovisna od milostinje najprije stogodišnjeg SDAovca, a sada odjednom „narodnog pravednika“ – Dine Konakovića; oni, dakle, SDPovci koji nisu htjeli da budu pasivni sudionici zločina ubijanja sopstvene stranke, morali su se distancirati od te parazitske garniture i krenuti na težak, ali jedini mogući put – građenja nove stranke.

Tako su nastali Socijaldemokrate BiH. Uz Envera Bijedića, kao predvodnika, stali su već pomenuti Edin Delić i mnogi drugi dojučerašnji istaknuti SDP-ovci iz Tuzlanskog kantona i šire. Ali u ovom feljtonu, koji je prevashodno posvećen novembarskim izborima  u Tuzli, posebno je važno istaći da su na tu stranu stali gradski uglednici – doktori Zlatko Ercegović i Ervin Alibegović, zatim proslavljeni sportista Žarko Vujović i mnoga druga imena sa izuzetnim socijaldemokratskim, profesionalnim i ljudskim pedigreom i intergitetom; oni koji su, između ostalog, svoj ugled ovjerili i velikom neposrednom podrškom građana Tuzle pa zadnjim opštim izborima.

TUZLA – EPICENTAR NOVEMBARSKIH IZBORA(2): Nikšićev pojas za spasavanje

Bio je to ozbiljan znak da se u ovom slučaju ne radi o onim uobičajanim raskolima u raznim strankama, kada se odvoje rijetki nezadovoljni pojedinci i iščeznu zajedno sa svojim novoosnovanim strančicama. Ovo je nešto drugo, ovdje se odvojilo ono najbolje što je tuzlanski  SDP imao, iz njegovih redova istupila je elitna garnitura. Ne, dakle, neki „generali bez vojske“, već suprotno – ljudi koji su najjači magneti za glasače.

Zato je u čaršiji na snažan odjek odobravanja naišlo ovo pricipijelno izmicanje jezgra tuzlanske socijaldemokratije od ostataka nekada moćnog SDP-a koji izumire pod diktatom samoumišljenog Tvrtka koji se preko svake mjere „utufio i Bogu i narodu“.

A kako to samo ironija sudbine umije da skroji: Jasmin Imamović koji je cijelu svoju karijeru gradio na spletkama, raskolima i jazovima među drugima, ovim zadnjim prevelikim jazom u SDP-u i iznuđenim stvaranjem Socijaldemokrata BiH, sagradio je samom sebi „političku raku“. Prekombinovao se, što se kaže, jer je prvi put na izborima u, tako reći, genetski socijaldemokratskoj Tuzli dobio rivale iz te političke opcije, i to sa znatno uvjerljivijim genetskim materijalom od sopstvenog, isuviše izlizanog i pohabanog.

(U nastavku: PRIRUČNO TUŽILAŠTVO)